Ἐφόσον οἱ θλίψεις καί ὅλα τά παθήματα στόν κόσμο αὐτόν εἶναι συνέπεια τῆς ἁμαρτίας, θέλουμε δέν θέλουμε θά τά περάσουμε. Βέβαια, δέν σημαίνει ὅτι ὅποιος περάσει θλίψεις θά σωθεῖ. Δέν μᾶς ἁγιάζουν ἁπλῶς οἱ θλίψεις, μᾶς βοηθοῦν ὅμως, τώρα πού ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Χριστός καί πέρασε μέσα ἀπό ὅλα αὐτά καί τά καθαγίασε. Ἄν πιστεύουμε στόν Χριστό, ὅσο περισσότερο παιδευτοῦμε, ὅσο περισσότερο πάθουμε, τόσο βεβαιότερη εἶναι ἡ σωτηρία μας, διότι περνώντας μέσα ἀπό ὅλα αὐτά συμπάσχουμε μέ τόν Χριστό, πεθαίνουμε μαζί μέ τόν Χριστό. Ἔτσι καί ἀνασταινόμαστε μαζί μέ τόν Χριστό. Δέν εἶναι θέμα προγράμματος οἱ θλίψεις, νά τίς προγραμματίσουμε καί νά περάσουμε περισσότερες ἤ λιγότερες. Αὐτά τά ξέρει ὁ Θεός. Ἐμεῖς νά τά δεχθοῦμε ὅλα μέ εὐγνωμοσύνη. Καί νά μήν εἶναι ἡ ζωή μας ἁπλῶς: «Ἄχ, ἦρθε αὐτό. Τί θά κάνουμε; Ἄχ, ἦρθε τό ἄλλο. Τί θά κάνουμε;»

Μακάρι ἡ σημερινή γενιά νά καταλάβουμε τί εἶναι αὐτό πού λέγεται εὐχή τοῦ Ἰησοῦ καί πόσο μπορεῖ νά βοηθήσει τόν ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο, ἀκόμη καί ἐκεῖνον πού μέρα νύχτα δουλεύει, π.χ., σέ ἕνα μαγειρεῖο· ὄχι μόνο ἐκεῖνον πού ἔχει χρόνο νά πάει σέ ἕνα ἐξωκλήσι ἤ νά καθίσει λίγο στό δωμάτιό του, ἀλλά καί ἐκεῖνον πού εἶναι στό πόδι νύχτα μέρα, καί ὅταν λίγο διακόπτει, εἶναι τόσο κουρασμένος, πού δέν μπορεῖ νά κάνει τίποτε ἄλλο, παρά μόνο νά κοιμηθεῖ. Καί γι᾿ αὐτόν ἀκόμη, ἰδίως γι᾿ αὐτόν, εἶναι ὅ,τι χρειάζεται ἡ εὐχή. Ὁ ἅγιος Εὐφρόσυνος ἁγίασε μέσα στό μαγειρεῖο τοῦ μοναστηριοῦ. Ὅποιος κι ἄν εἶσαι, ἡ εὐχή μπορεῖ νά γίνει ἕνας πολύ σύντομος δρόμος, γιά νά σέ φέρει σέ κοινωνία, σέ ἐπαφή μέ τόν Χριστό.

Ἄν ὁ ἄνθρωπος ἀρχίσει νά χαριτώνεται, ἄν ἀρχίσει νά ἔχει μέσα του καρπό πνευματικό, θά νιώθει ὅτι αὐτό εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ καί ὄχι δικό του κατόρθωμα. Εἶναι ὄχι ἁπλῶς ἐπικίνδυνο ἀλλά θανατηφόρο, ὅταν κανείς νομίζει ὅτι προκόπτει πνευματικά, ἀλλά τό βλέπει πιό πολύ σάν ἕνα ἔργο δικό του. Πουθενά δέν συναντοῦμε κανέναν ἅγιο ὁ ὁποῖος φρονεῖ ὅτι αὐτός ἔκανε ὅ,τι ἔκανε, καί γι᾿ αὐτό προκόπτει ἡ ψυχή του. Τουναντίον, ἕνας ἅγιος μπορεῖ νά κάνει θαυμαστά ἔργα καί οὔτε πάει τό μυαλό του ὅτι τά κάνει αὐτός οὔτε καυχᾶται. Βλέπει ὅτι τά κάνει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ καί ὄχι ἡ δική του δύναμη. Ἔτσι καί ἀλλιῶς ὁ ἄνθρωπος εἶναι στεῖρος, εἶναι ἄγονος, ἀλλά πρέπει νά παιδευτεῖ ἀρκετά κανείς γιά νά τό καταλάβει αὐτό, νά τό συνειδητοποιήσει, νά τό παραδεχθεῖ. Καί ἄν ποτέ ἀρχίσει νά ὑπάρχει μέσα του κάποιος καρπός χάριτος, θά ἔχει τή συναίσθηση ὅτι ὁ Θεός τό κάνει, ὄχι ἡ δική του δύναμη.

Ὁ ὁποιοσδήποτε ἄνθρωπος, ὅ,τι καί νά εἶναι, ἐάν θελήσει νά σταθεῖ μπροστά στόν σταυρό τοῦ Κυρίου καί νά ζήσει αὐτό τό γεγονός, εἶναι ἀδύνατον νά συνεχίσει ἀπό ἐκεῖ καί πέρα νά εἶναι αὐτό πού ἦταν ὥς ἐκείνη τή στιγμή. Δέν μπορεῖ· θά γίνει μέσα του συγκλονισμός, θά γίνει σεισμός. Θά ἀλλοιωθεῖ ὁ ἄνθρωπος, θά ἀλλάξει, θά ἀρχίσει νά φρονεῖ ἀλλιῶς, θά αἰσθάνεται ἀλλιῶς, θά βούλεται ἀλλιῶς. Τό θέμα εἶναι: πόσοι καί ποιοί θά εἶναι αὐτοί πού θά προσεγγίσουν ἔτσι τόν Κύριο, πού θά σταθοῦν ἔτσι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου;
Τό βλέπουμε αὐτό στήν περίπτωση τῶν δύο ληστῶν. Καί οἱ δύο τό ἴδιο εἶναι. Ὅμως ὁ ἕνας ἀπό τούς δύο ἔρχεται σέ συναίσθηση, τοῦ ἑνός ἀπό τούς δύο ἀνοίγουν τά μάτια, ἀνοίγει ἡ καρδιά, φωτίζεται ἡ ψυχή. Ὁ ἕνας ἀπό τούς δύο καταλαβαίνει τόν Χριστό, τόν προσεγγίζει, νιώθει ὅλο τό γεγονός ὅπως πρέπει. Ὁ ἄλλος εἴδηση δέν παίρνει. Μέγα μυστήριο!

Ἔχω τήν ταπεινή γνώμη ὅτι πολλοί εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀκοῦν γιά τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἀκοῦν γιά τά καλά τῆς ἀναστάσεως, καί λοξοδρομοῦν· πᾶνε νά βροῦν τόν ἀναστάντα Κύριο καί τά ἀγαθά τῆς ἀναστάσεως ἀπό ἄλλον δρόμο. Καί δέν τά βρίσκουν. Διότι, ὅταν ἔχεις τόν σταυρό, ἔχεις τήν ἀνάσταση. Ὅταν ἔχεις τόν ἐσταυρωμένο Κύριο, ἔχεις τόν ἀναστάντα Κύριο. Ὅταν εἶσαι σταυρωμένος μέ τόν Χριστό, εἶσαι ἀναστημένος μέ τόν ἀναστημένο Χριστό. Ὅταν πεθαίνει ὁ παλαιός ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἐπιβουλεύεται τόν νέο ἄνθρωπο, τόν ἐν Χριστῷ ἄνθρωπο, ὅταν καρφώνεται ἐκεῖ στόν σταυρό μαζί μέ τόν Χριστό, τότε ζεῖ ὁ νέος ἄνθρωπος, ὁ ἐν Χριστῷ ἀναστάντι ἄνθρωπος, ὁ ἐν Χριστῷ σταυρωθέντι καί ἀναστάντι ἄνθρωπος. Τότε ζεῖ ὁ νέος αὐτός ἄνθρωπος.
Ἄς ἔρθει κάποτε καί ἡ δική μας ὥρα· ἡ ὥρα τοῦ θαύματος ἄς ἔρθει!

Ἔχει μεγάλη σημασία μέσα στήν καρδιά σου τί ζητᾶς, τί αἰσθάνεσαι, τί θέλεις. Εἶσαι εἰλικρινής, ἀληθινός, ἔντιμος, ἔχεις διάθεση νά εἶσαι γνήσιος, νά παραδεχθεῖς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ποιός εἶσαι; Διότι ἅμα πᾶς στόν Θεό, θά ἀρχίσεις νά ξεσκεπάζεσαι. Νά μή φοβηθεῖς! Κάτσε ἐκεῖ, καί θά σέ βοηθήσει ὁ Θεός σιγά-σιγά. Ἐκεῖ εἶναι ἡ λύτρωση. Ὅπως λέει τό Εὐαγγέλιο: γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς. Νά κάνουμε καί ἐμεῖς μιά προσπάθεια νά γνωρίσουμε τήν ἀλήθεια. Ἄλλο εἶναι νά λέμε λόγια, νά τά παίρνουμε θεωρητικά, καί ἄλλο εἶναι μέσα στήν ψυχή σου νά ἐπιθυμήσεις νά γνωρίσεις τήν ἀλήθεια.
Ἐγώ ἀπό μικρό παιδί ἤθελα πάρα πολύ νά μήν ἔχω σκοτάδι, ἄγνοια· ἤθελα νά γνωρίσω. Ἔτσι εἶναι ἀπό ἀνθρώπινη πλευρά –μᾶς ἔκανε ἔτσι ὁ Θεός– ἀλλά νά πᾶμε πιό πέρα. Νά ἐπιθυμήσουμε νά γνωρίσουμε τήν ἀλήθεια τή δική του.

Ἄν ἦταν ἁπλῶς ὑπόθεση τοῦ Θεοῦ, ὅλοι θά σώζονταν. Ὅμως, ὁ ἄνθρωπος εἶναι λογικό πλάσμα καί μπορεῖ, ἄν θέλει, νά κάνει αὐτό πού τοῦ ζητάει ὁ Θεός. Ὅταν δέν τό κάνει, στήν πράξη εἶναι σάν νά λέει: «Ἄφησέ με ἥσυχο, δέν θέλω». Νά προσέξουμε πολύ. Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά ἀνταποκριθεῖ. Αὐτή εἶναι ἡ συνεργασία τοῦ ἀνθρώπου στό ἔργο τῆς σωτηρίας. Ὅλα τά προσφέρει ὁ Θεός, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται νά καταλάβει τί γίνεται, νά χαρεῖ γι᾿ αὐτό. Νά σπεύσει χαρούμενος καί μέ εὐγνωμοσύνη πρός τόν Θεό νά ἀνταποκριθεῖ, ἀπαρνούμενος στήν πράξη τόν ἑαυτό του. Ἀφοῦ τό λέει ὁ Θεός νά γίνει, μπορεῖ νά γίνει. Ἀπαρνούμενος τόν ἑαυτό του ἀκολουθεῖ τόν Χριστό· ἀφήνει τά δικά του. Μέ πολλή εἰλικρίνεια ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ θά πεῖ: «Δέν θά ἐπιτρέψω καθόλου στόν ἑαυτό μου νά κάνει αὐτά πού τόν βολεύουν, αὐτά πού τόν τιμοῦν ἤ τόν εὐχαριστοῦν. Θά κάνω τό θέλημα τοῦ Θεοῦ».